A lonely night at a railway station

See my latest video where I spent a lonely night at Manampitiya station while waiting for the night mail train. 😊

After spending a wonderful time at Dimbulagala Air Temple and witnessing one of the most beautiful and memorable sunsets in Sri Lanka, I went to Manampitiya railway station to catch the night train coming from Batticaloa to Colombo Fort to go back to my home.

I was at the station by 7.30 pm and the train is supposed to arrive by 10 pm. I decided to take my camera and the tripod out of the bag and went on shooting some moments. I don’t like to call these shots as videos because for me they mean more than that. To be more specific, they mean spiritual moments for me.

That particular night was scary and haunting. The giant trees kept staring down at me wondering what I am doing here alone far away from home. I felt so small and tiny when standing closer to them. People say there are wild elephants are roaming around at night. Unfortunately, I didn’t any on that day as I always adore seeing these magnificent giants.

Luckily I didn’t feel that lonely as there was this dog who always stayed around me. He kept following me and was like my film assistant for on that day! I absolutely enjoyed my time here and didn’t even felt that time was running out until I heard the train announcement.

I hope you all enjoyed this night film just like I enjoyed that night. The most difficult part for me was, saying goodbye to that dog. See you again, my friend.

 

Mother Nature Weeps, 01st of December 2017 Aftermath of Stormy Weather in Colombo, Sri Lanka

It was a sad and gloomy day. I had plans to go to my hometown last night, but the severe weather didn’t allow me. The train was canceled due to a landslide happened in the railway line and is advised to not travel there for another week. The entire country is raining non-stop and weather forecasts are broadcasting all the time on television.

There was a reason for this catastrophe. And we deserved it totally. We killed one of the most unique and extinct elephants just to steal its tusks. Galgamuwa Tusker known as “Galgamuwa Dala Puttuwa” was a poor elephant was blind and didn’t cause a single harm to people and lived its own peace. However, we didn’t let it live and inhumanely killed it. The mother nature saw this, and she started to weep. She was furious about what happened, and she punished us with a heavy rain and storms. Heavy winds occurred, and many houses and buildings and vehicles were damaged. Many big trees were falling, and many paths were blocked.

The traffic was getting insane and a lot of people got late to go home. Others couldn’t go to their hometown due to landslides in upcountry. Yet, she simply couldn’t stop weeping and still crying over. In a time like this, we need to reflect that we are only a tiny part of this beautiful earth and that it is the only place we can live. Animals deserve equally a right to live in this world just like we do. There are no differences between them and us. The greedier we become, the more disasters we cause to ourselves. How can one simply cannot understand this? My sincere wish is that one day we show care to every living being in this world and live a peaceful life where the mother nature can smile upon us.

2017 අවුරුද්දේ අවසන් දිනය

2017 අවුරුද්දේ අවසන් දින 31 රාත්‍රියේ මම බණ්ඩාරවෙල සිට කොළඹට පැමිණීමට දෙවන පන්තියේ ජනේලය ආසන්නයේ ටිකට් පතක් වෙන්කරගෙන, දුම්රිය පැමිණෙන තුරු බලා සිටියෙමි. නිවාඩු දිනයක් වුවත් දුම්රිය ස්ථානය නම් කාර්යබහුල ස්ථානයක් විය. රැගෙන යාමට පාර්සල් විශාල ගණනක් විය. දුම්රිය සේවකයින් යුහුසුළුව වැඩ කරන අයුරු මම උනන්දුවෙන් බලා සිටියෙමි. ටික වේලාවකින් රාත්‍රී තැපැල් දුම්රිය පැමිණෙන බව නිවේදනය විය. මම සතුටින් නැගිට ඇය පැමිණෙන සැටි බලා ගැනීම පිණිස වේදිකාව අසලටම ගියේය.

ටික වේලාවකින්, අංක M6 789 එන්ජිම ඉතා ආඩම්බර ලෙසින් පැමිණ වේදිකාවේ නතර විය. මගේ ටිකට් පතේ සඳහන් අංකය වෙත ගොස් මම වාඩිවී ජනෙල් කවුළුව ඇරියෙමි. සඳ එළියෙන් අවට පරිසරය ඉතා අලංකාර ලෙස දර්ශනය විය. කෙමෙන් කෙමෙන්, දුම්රිය ජීවිත දහසකගේ වගකීම් දරමින් සීත කඳුකරය වෙත තරණය කරන්නට විය. නමුත් ටික වේලාවකින් අධික වැස්සක් සහ මීදුමක් පතිත වන්නට විය. අකමැත්තෙන් හෝ මට නැවත ජනේලය වසන්නට විය. දුම්රිය දියතලාව හා හපුතලේ වෙන පැමිණෙන විටත් වැස්ස නතර වී තිබුණේ නැත.

පැයකට පසු ඉදල්ගස්හින්න දුම්රිය ස්ථානය වෙත පැමිණෙන විට වාසනාවට වැස්ස නතර වී තිබුණේය. මීදුමද එවිට පහවී තිබුනේය. මම සතුටින් නැවත ජනේලය ඇරියෙමි. සෙමින් සෙමින් ඉදල්ගස්හින්නෙන් නික්ම, දුම්රිය ඝන වනාත්තරයට ඇතුල් විය. මෙතැනදී මම ජීවිතයේ දුටු ඉතා අලංකාර ගමනක් විය. දකුණු පස ජනේලය සිටින විට, ඔහියට පැමිණෙන තුරු තිබෙන්නේ කිසිම ගෙයක්, ගොඩනැගිල්ලක් නැති ඉතාම ඈතට පෙනෙන පාළු වනාත්තරයකි. නමුත් එදින සඳ එළියට නැහැවෙන විට, එම වනාත්තරය මා දුටු සුන්දරම වනාත්තරය විය. දුම්රිය ගමනේ M6 එන්ජිමටම ආවේනික සුන්දර රිද්මයත් සමග එම වනාත්තරය දකින විට සිත තුල ඇතිවූ එම චමත්කාරය වචන වලින් විස්තර කළ නොහැක. පට්ටිපොළට පැමිණෙන තුරු මග දෙපස ඉතා අමුතු ලෙස අලංකාර වී තිබුණේය. දහවල් දිනයක දකිනවාට වඩා අමුතු සුන්දරත්වයක් රාත්‍රියේදී දැකිය හැකි බවයි මගේ විශ්වාසය.

මා මේවන විට දුම්රිය ගමන් 100කට අධික සංඛ්‍යාවක් ගමන් කර ඇත. නමුත් මා එදින ලැබූ දුම්රිය ගමන, මා දැනට ලැබූ සුන්දරම දුම්රිය ගමන විය. 2017 අවුරුද්දේ අන්තිම රාත්‍රිය මම ඉතාම සතුටින් නිම කලේ එලෙසයි.